هفتم

m-khandan — Fri, 10 Feb 2006 13:00:31 GMT

آدرس وبلاگ جدید بنده اینه www.mkhandan.blogfa.com

پوزش

m-khandan — Tue, 27 Dec 2005 18:41:18 GMT

گویا بخش کامنت های این وبلاگ خراب شده است. خودم هم نمی دانستم. از ایمیل ها و آف هایی که برای من گذاشته شد متوجه شدم. با مسئولان بلگ فا در جریان گذاشتم . باشد که رفع نقض شود. . . باید می بخشید . . . .

مردی با عبای شکلاتی. . . .

m-khandan — Fri, 23 Dec 2005 14:27:18 GMT

وقتی وارد شدیم پرچمی را به یادگار برایش امضا کردیم. من نوشتم : هر کس سکوت در بر بیداد گر کند / فردا هزار نعره چو بیداد می زند. سِن را به مناسبت شب یلدا از انار و هندوانه و کرسی و حافظ پر کرده بودند. تابلوی بزرگ چلچراغ پشت سن نگاه ها را جلب می کرد. مراسمی فانتزی و خودمانی اما با عظمت و با شکوه. پگاه آهنگرانی و منصور ظابطیان مجری های جوان برنامه. وقتی مهمان اصلی آمد سالن حدود شاید ده دقیقه کف و سوت می زدند و خوشحالی می کردند. بر خلاف مراسم این چنینی و آن هم در حضور مقامات حکومتی (البته قبلا حکومتی) اصلا آدم های عصا قورت داده صحبت نمی کردند. جک های خنده دار آن هم با محوریت رییس جمهور قبلی ایران خاتمی آن هم از زبان امیر مهدی ژوله و در حضور خود او خیلی جالب بود. شوخی های بامزه با نوازندگان موسیقی سنتی و شخصیت های سیاسی کارهای خوب و جالبی بود که برو بچه های چلچراغ برای مراسم شب یلدا با خاتمی در فرهنگسرای بهمن کردند. صدای زیبا و با وسعت حامی هم برنامه دیگرشان بود. گروه دیگری هم رفتند غوغایی در سالن برپا کردند و آهنگی متفاوت اجرا کردند. ته مایه های متال با چهار مدل گیتار و درامز و کیبورد. و ترانه ای به نام مردی با عبای شکلاتی از نیلوفر لاری پور. خاتمی هم اتفاقا با عبایی شکلاتی آمده بود. مصاحبه ی زنده خودمانی یک دختر و پسر جوان با خاتمی و شوخی با او و پرسیدن سوال هایی متفاوت از زندگی شخصی اش و البته شوخی کردن خاتمی با آن ها خیلی جالب بود. خاتمی هم از فعالیت هایش در مرکز گفت و گوی تمدن های ایران و اروپا می گفت. از همایشی که در مورد اسلام و غرب چند ماه دیگر در اندونزی برگزار می شود و او به عنوان نماینده اسلام با اندیشمندان امریکایی مناظره خواهد داشت می گفت. خیلی با حسرت از جوان و جوانی یاد کرد و به تمجید خطا و پرسش جوان پرداخت. در آخر هم باران کوثری آمد و با اشک ، همه و خاتمی را دعا کرد و فالله و خیرحافظا و هوارحم الراحمین را خواند و به خاتمی فوت کرد. خاتمی هم او را تقریبا بقل کرد و از او تمجید کرد.

مراسمی بزرگ و فانتزی از چلچراغ بود که تابوی مراسم های اینچنینی را شکست .

شاید خیلی ها مخالفت کنند اما خاتمی برای من هنوز همان خاتمی هفتاد و شش است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گویا خاتمی هم وبلاگ نویس شده است . . .

http://www.khatamionline.com

کنسرت شجریان

m-khandan — Thu, 24 Nov 2005 08:57:18 GMT

اتمسفر كنج خلوت عليزاده ي بزم هاي ما – علي رحيم وند- ديشب خيلي سنگين بود . زخمه هاي تارش از نهان دل ناراضي اش بر نهان دل ناراضي ما مي نشست. فضا خيلي عجيب بود. وقتي شنيدم قطعه اي از لطفي را زد من شروع كردم :

پيش ساز تو من از سحر سخن دم مزنم

كه بياني چو زبان تو ندارد سخنم

ره مگردان و نگه دار همين پرده ي راست

تا من از راز سپهرت گره اي باز كنم

چه غريبانه تو با ياد وطن مي نالي

من چه گويم كه غريب است دلم در وطنم

همه مرغان هم آواز پراكنده شدند

آه از اين باد بلا خيز كه زد در چمنم

سايه ي سنگين سايه ديشب در مهتاب ماه ما را به هم ريخته بود. از همه چيز مي ناليديم. از اين كه در عين خواستن نمي توانيم. شايد كنسرت شجريان چيزي نباشد كه بخواهد جمعي را اينگونه خراب كند اما اين كه در اين كشور حتي يك برنامه منسجم نمي توانند براي تهيه بليط بگذارند ناراحت بوديم. اين كه حق و ناحق مي كنند. اين كه به حق رفتن به برنامه اي مثل كنسرت شجريان حق كسي مثل علي رحيم وند است اما وقتي نمي تواند چه بايد كرد. وقتي مصطفي- دوست ديگرم- بليتش را پنهاني در چمدان ساز علي گذاشت حال عجيبي به من دست داد. مصطفي اين بليط را با چنگ و دندان تهيه كرده بود. شب سرد اول آذر را تا غروب فردايش پشت درهاي بسته ي شهر كتاب نياوران گذرانده بود تا آن را به دست آورده بود. آن وقت با سخاوتي وصف ناشدني آن را به علي هديه داد. آيا حق بايد اين گونه به حق دار برسد !؟

-----------------

... و اما بلیط گرفته شد. نه یکی که شش عدد . . . .

ضرورت تغییر

m-khandan — Fri, 18 Nov 2005 06:48:18 GMT

منزل کوچک دخترش بسیار ساده بود. هیچ وسیله ی تزییناتی را بر در و دیوار نمی بینی. بودن یک تابلوی بزرگ عکسش همه ی این خالی بودن ها را گرفته است. پدر طالقانی با آن عینک دورسیاه کلفت و آن عمامه سیاه سیدی اش و آن محاسن یک دستش و آن نگاه عمیق به لنز آن چنان طغیانی درت ایجاد می کند که متوجه صحبت های کسی که حداقل به گفته خودش پنجاه و چند سال سابقه ی فعالیت سیاسی دارد که البته حدود ده تا پانزده سالش را در جمع دو رژیم زندان بوده است و یکی از قدیمی ترین مبارزان ایران است نمی شوی. سخنران این ماه مهندس عزت الله سحابی بود. دعای کمیل نهضت آزادی هم برای خودش دنیایی دارد. با سابقه ترین فعالان نیم قرن اخیر را می توانی آن جا بیابی. از خود مهندس گرفته تا محمد بسته نگار از ملی مذهبی ها و دکتر بنی اسدی از نهضت و دکتر جزایری از مجاهدین اولیه و خیلی از شخصیت های دیگر. حتی حاجی بابایی از تحکیم را هم می توانی آن دور و برها پیدا کنی. کیوان مهرگان نویسنده ی جسور این سالها هم گویا بود. کوچک بودن منزل بسته نگار داماد آقای طالقانی و تو در تو نشستن آن هم روی زمین خیلی دلچسب است. سحابی کنار عکس بزرگ هم سنگر و یار دیرینه اش روی صندلی نشسته است و یکسره میکروفون گیره ای از جلیقه اش می افتد. وقتی او را نگاه می کنی مجبوری پدر را هم تماشا کنی که همواره نگاهت می کند. سحابی پسر در مورد ضرورت تغییر صحبت می کند. از نودینی و نوایمانی .یَا اَیُهَاالّذِینَ آمَنوا، آمِنواباالله. ای کسانی که ایمان آورده اید ایمان بیاورید. ایمانی نو. ایمان های کهنه و دین های پیر قساوت قلب می آورد. تفکر و خلاقیت نمی سازد. او کمبود های اصلاح طلبی را در ایران بررسی می کند. اصلاح طلبی از مشروطیت تا امروز همیشه دچار بیماری مزمن هژمونی بوده است. سودای سرکردگی بود که باعث شد جبهه ملی چند بار حتی در زمان صدارت مصدق در دولت انشعاب کند. همان بیماری کهنه ی کارگروهی بلدنبودن. یا همان که در انتخابات اخیر شاهدش بودیم. او کمتر شخصیتی را در صد و پنجاه سال اخیر دیده که با صراحت شفافیت داشته باشد و بدون توجه به جو نظرش را بگوید. شاید تنها مصدق و بازرگان را بتوان نام برد که با توجه به جو استبدادی زمان خود هر چه فکر می کردند را می گفتند. همین طور در همین مدت کمتر کسی را می بینیم که به تولید فکر بپردازد. او روشنفکران را اکثرا ترجمه اندیش می خواند و سیدجمال اسدآبادی و تا حدودی بازرگان را دارای چنین شخصیتی می بینید که مستقل باشند و فکر خود را ترویج دهند. او در آخر می گوید که جواب نامه آرمین را بسیار طولانی آماده کرده است و به روزنامه ها نمی دهد. از دردها و رنج های رفتار مجاهدین انقلاب با نهضت و ملی مذهبی ها که در این 27 سال صورت گرفته گفته است. جلسه تمام شده بود اما همه دور او بودند و او از خاطراتش با پدر طالقانی و مهندس بازرگان در زندان می گفت . . . .

m-khandan — Mon, 14 Nov 2005 21:52:36 GMT

سال هشتاد و دو بود / سرباز بودم / مامور گروه 401 مخابرات نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به مرکز مخابرات اداره بهداشت و درمان نزاجا / چهاردهم اسفند بود که مرخصی من صادر شد / وقتی در احمد آباد انتظاماتِ ملک شخصی دکتر مصدق جلوی دوربین فیلم برداری من را گرفت دیدم پیرمردی از پشت دو کارت شناسایی روی میزشان اندخت : روزنامه اطلاعات و انجمن جامعه شناسی ایران / سه پایه ی دوربین و دست من را گرفت و برد / عکاس شرق هنوز آن جا بود / پنج شنبه گذشته در دروازه شمیران تهران قبل از رفتن به مسجد فخرآباد آقای شاکری را دیدم و با هم به داخل رفتیم و به احترام او من را نیز تکریم می کردند / بردار شهید جلوی در ما را خوش آمد گفت / وقتی داخل رفتم و کفش هایم را درآوردم روی صندلی ها آقای ورجاوند و آقای سیف و آقای هرمیداس باوند را دیدم / آقای شاه حسینی همرزم دیرین شهید مجلس آرام نداشت و راه می رفت / مصاحبه اش را صبح در چشم انداز ایران خوانده بودم / روی زمین محمد بسته نگار را دیدم و حسین رفیعی را که چهار زانو نشسته بودند / دکتر ادیب برومند سخنرانی می کرد / کراواتی که همه داشتند این مجلس ختم را کمی متمایز کرده بود / کمی نگذشته بود که عزت الله سحابی با عصا و دو همراه آمد و پس از او حسن یوسفی اشکوری / در کنار محراب تابلویی که از گل رز به شکل پرچم ایران بود وسط آن نوشته شده بود (جبهه ملی ایران) / پنجاهمین سالگرد شهادت دکتر سید حسین فاطمی بود / حسین شاه حسینی از خاطرات زندان تعریف می کرد که روزی که برای اعدام می بردندش در آن سرمای پادگان لشگر دو زرهی او تنها کت و پیژاما تنش بوده و آن قدر تب داشته که نتوانسته پای چوبه دار بایستد / تیمسار آزموده به اش می گوید در این لحظات چه می خواهی؟ می گوید: مصدق را ببینم / می گوید: در نامه درخواست عفو از شاه کن ؟ با وقار خاصی می گوید: شما کار خودتان را بکنید ! ! ! او را روی برانکارد تیرباران می کنند / موجب مرگش تیری بوده که دقیقا در قلبش خورده و تیر بعدی روی همان تیر / فاطمی که بود ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟

نماز عید فطر

m-khandan — Mon, 07 Nov 2005 17:57:18 GMT

نماز عید فطر امسال خیلی جالب بود. '' زُخراً و شَرفاً و کِراماتاً و مَزیداً '' هفت تیر ورودی مدرس بسته، سهروردی بسته، تخت طاووس بسته، قائم مقام بسته، عباس آباد بسته،فقط اتوبان رسالت باز بود و بس. از همانجا وارد مدرس شدم و مجبور شدم تا پارک وی بروم. فکر نمی کنم برای یک پادشاه هم شهر را یک همچنین قرقی بکنند. رسیدیم.همت، سردار جنگل، هنرستان کارآموز. آقای کدیور در حال نماز خواندن بود.'' الذی جَعَلته لِلمُسلِمینَ عیدا '' ما که نماز خوانده بودیم بیرون صبر کردیم و سیگار و گپی در مورد بحث امروز کدیور : امروز هم مثل این اواخر کدیور ناراحت بود. اصلا انگار که معنای اصلی روحانی مسلمان را در کدیور می بینم . کسی که با جرات تمام و بی رحمانه از حاکمیت انتقاد می کند. آن هم با نام. هیچ کس را مثل او ندیده ام. حتی مهندس بازرگان هم هر چقدر تند بود نام شخص مستبد را ذکر نمی کرد که کدیور می کند. خوشم می آید. همه چیز را به جان می خرد. از مسجد ها گفت که شعبه ای از دفتر آقای خامنه ای و یا یکی از پایگاه های شبه نظامی ها شده است که ما که شیعه و مسلمان و ایرانی هستیم را نمی گذارند در آن نماز بخوانیم. از شورای مرجعیت گفت و شورای استحلال که نداریم و این مشکلات را بر سر عید فطر داریم . از فلسطین گفت و احمدی نژاد و از عراق و از کم حرفی آیت الله سیستانی که باید سر مشق خیلی از رهبرها باشد. از مقام عظمی ولایت می گفت که فرموده اند '' من به معنای وسیع و حقیقی کلمه به آزادی بیان اعتقاد دارم'' روی این بحث در خطبه ی دوم خیلی کلید کرد. اصلا شخصیتی که همیشه او سرسختانه و بی محابا نقدش می کند (البته بیشتر در محافل خصوصی ) آقای خامنه ای است. در تمام دو خطبه ی آن روز او سایه انتقاد از رهبری مستولی بود. فکر می کنم اصل اسلام همین است. انتقاد به هر نحو ممکن. ناراضی بودنِ مزمن. اصلا نارحت بودن. کدیور آدم ناراحتی است. چون می بیند و می فهمد. او مجتهد است . . .

شب قدر

m-khandan — Mon, 24 Oct 2005 23:31:18 GMT

وقتی سخنرانی اش در حال تمام شدن بود گویی که تازه شروع شده است. فراز هایی از نهج البلاغه را با حالتی خشمگین فریاد می زد. قسمت هایی که امام به رفتار حاکمان پرداخته اند. نه او دلش می خواست بحث پایان یابد و نه شنونده ها. وقتی تمام شد عبدالله نوری و حسن یوسفی اشکوری که قبل از سخنرانی کرده بود در میان انبوه جمعیت رفتند. او اما به میان جمعیت آمد و مثل دفعات قبل دورش پر شد از سوال ها با سوال کننده ها. وقتی برای هواخوردن و تغییر فضا به حیاط حسینیه رفتم در کنار مکان خالی دفن دکتر شریعتی که دکتر میناچی آن را مهیا دیده است ایستاده بود و سران تحکیم وحدت دور و برش را گرفته اند. از میان سر ها و بدن ها دست دکتر را دیدم که برای کشیدن یک پک محکم به چوب سیگار بالا آمد . سرش کج شده روی بالا و چوب سیگار گوشه ی سمت راست لبش رو به آسمان بالا رفت. به دوستم گفتم : دکتر چه سیگاری می کشد، چوب سیگارش رو ببین. گفت: هر چی باشه شاگرد شریعتیه بوده دیگه. رفتیم جلو. یک نفر اومد گفت استاد الان شما جایی تدریس می کنین. گفت بله. تربیت مدرس. گفت می شه تو کلاساتون اومد. گفت: آخه من چهار تا شاگرد بیشتر ندارم و یه اتاق کوچک کلاس ماست. دوره دکترا همین جوریه دیگه. گفتم دکتر خیلی محتاط صحبت کردین ! خندید گفت معلم تاریخم دیگه . رفت به طرف ماشینش. پیکان زرد رنگ پنجاه و هفت. داشت دنبال سوییچش می گشت. هاشم آقاجری از همه خداحافظی کرد و رفت.

---------------------------------------------------------------------------------

خیلی عصبانی بود. از اوایل صحبتش که به بحث سوال برانگیز ''چرا تشیع'' پرداخت معلوم بود که مثل همیشه نیست. همیشه بحث های او داغ است. اما خیلی معمولی او هم مثل بحثش داغ می شد. اما دیشب جور دیگری بود. این را از رگ های گردنش می شد فهمید. قبل از او صدای شریعتی را برای چند لحظه گذاشتند. از علی می گفت . بغض داشت و گویا گریه می کرد. نمی دانم برای کدام سخنرانی بود. اما زمینه را برای بغض های سخنران بعدی آماده کرد. وقتی که یک نفر آمد و یک تکه کاغذ را به او داد که وقتت تمام است خیلی سریع بحثش را تمام کرد. اما بغضش هنوز نترکیده بود. بی مقدمه گفت که چه شده است. از کیف دستی اش برگه ای را درآورد. نشان داد. دیگر داد نمی زد فریاد می کرد. به اصطلاح زده بود به سیم آخر. با اشاره به حکمت 240 نهج البلاغه رو کرد به ماموران اطلاعاتی که صد درصد در مجلس حضور داشتند و گفت: از قول من به رهبر حمهوری اسلامی بفرمایید آیا گفتمان عدالت شما چه تناسبی می تواند با رفتاری که با خانواده ی گنجی کرده اید داشته باشد؟ شما را چه می شود؟ اشاره ی مستقیم دکتر محسن کدیور به شخص آقای خامنه ای بود. برگه ای که دستش بود را چند بار محکم به میز کوبید . اشک در چشمان همه حلقه می زد. راهروها و جلوی تریبون روی زمین و انتهای سالن همه به صورت ایستاده و نشسته صحبت های کوبنده او را گوش می کردند و به فکر فرو می رفتند. صدای خسته کدیور دردنامه ی همسر گنجی را که یک ساعت پیش از اینترنت گرفته بود، خواند . اشک ها را حس می کردم. نوای امّن یُجیب که برای گنجی آن هم ده بار خوانده شد تن همه را می لرزاند. دیشب شب قدر بود.

کابوس

m-khandan — Sun, 16 Oct 2005 17:09:43 GMT

شبی که برای دیدن تیاتر بسیار تامل برانگیز و اثر بزرگ بهرام بیضایی (مجلس شبیه در ذکر مصائب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رُخشید فرزین) به تیاتر شهر رفتم وقتی وارد سالن شدم متوجه این موضوع شدم که آن شب اکثر اهالی سینما و حتی بعضا اهالی سیاست هم به دیدن آن تیاتر آمده بودند. تعجبم از این بود که همه در یک شب با هم آمده بودند. از نسل گذشته بازیگران تا دیروزی ها و امروزی ها ، از منتقد و سردبیر و روزنامه نگار تا کارگردان ها و نویسنده ها – باز هم تعجب که چرا همه با هم . با خودم گفتم حتما چون پنج شنبه است و فردا تعطیل. اما اجراهای یکشنبه اغلب برای هنرمندان هست و همه هم بلیط دعوتی دارند.

گذشت. تا این که هفته ی گذشته برای گرفتن مشق تمبک به سُرایش رفتم. در میان تمرین ها یادم افتاد که در بروشور تیاتر مجلس شبیه ... از استاد من هم – سیامک بنایی – تجلیل کرده بودند. از او پرسیدم . گفت محمدرضا درویشی –آهنگساز- برای قطعاتی از تیاتر کمک می خواست من هم همکاری کردم و قطعه ای را من ساختم. در میان صحبت ها متوجه شدم که تیاتر توقیف شده بود. و آن شبی که من برای دیدنش رفته بودم آخرین شب اجرای نمایش بود. بازی بسیار زیبای مژده شمسایی در آن شب عجیب بود.

تیاتر در مورد قتل های زنجیره ای بود. کابوس ها ی یک زن و شوهر که هر دو استاد دانشگاه و شوهر دارای صبغه ی سیاسی. استاد به قتل می رسد و آن سه مرد پالتو پوش به جنازه اش را هم رها نمی کردند.

از استاد شنیدم آن تیاتر همه کابوس های خودِ بیضایی بوده است. آیا بهرام بیضایی هم جزو قتل ها بوده است؟

رجعت

m-khandan — Tue, 13 Sep 2005 21:57:18 GMT

دکتر پرویز ناتل خانلری فرهنگ و هنروعلم را بهترین بدیل برای عالم سیاست می داند. پرهیز او خواندن روزنامه به بهانه گرفتار آمدن در دام روزمرگی بهترین دلیل می تواند باشد برای بی دوام بودن بحث ها و مبحث های اینچنینی . البته شریعتی روزمر ِ گی را خیلی بهتراز روزمرگی می داند. (چیزی که من دچارش شده ام )

به هر حال چرخش از دنیای سیاست به دنیای هنر و فرهنگ شاید کوچک ترین اعتراضی باشد به ماوقع اخیر رخ داده در کشور. که همچنان ادامه دارد.

دیدن تیاتر روبسپیر یا بیتوس بیچاره – دیکتاتور فرانسوی – و پس از آن همان همیشگی از ریما رامین فر و متعاقب آن دیدن تیاتر تامل و تحسین برانگیز ( مجلس شبیه در ذکر مصائب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رخشید فرزین ) از استاد بیضایی که جای بحث زیاد دارد و دیدن آخرین کاراستادنصیریان در قالب تیاتر پنجره ها و کلا سرگرم شدن در موسیقی و رجعت حرفه ای به سازم – تمبک- را نشانه های می دانم از همان دلیلی که گفتم. پیگیر شدن این مقولات هنری در مجلات و روزنامه ها به جای پیگیری موضوعات سیاسی خیلی لذت بخش تر است از این که بدانم اوضاع و احوال احمدی نژاد در نیویورک چطور است . یا مصوبات مجلس یا هیدت دولت جدید. همان طور که آمدن خاتمی برای من به منزله ی شروع این مباحث بود رفتنش به نوعی رخت بربستن شور سیاسی از من بود. اما باید اعتراف کنم آلوده شده ام و نمی توانم از آخرین اخبار سیاسی با خبر نباشم. حتی جلسه های نهضت را کماکان می روم. البته غالب آن جلسه ها بیشتر روشنفکری است تا سیاسی. امیدورام روزی همه چیز در سر جای خودش باشد. حداقل در شخصیت من. . . .