دکتر پرویز ناتل  خانلری فرهنگ و هنروعلم را بهترین بدیل برای عالم سیاست می داند. پرهیز او خواندن روزنامه به بهانه گرفتار آمدن در دام روزمرگی بهترین دلیل می تواند باشد برای بی دوام بودن بحث ها و مبحث های اینچنینی . البته شریعتی روزمر ِ گی را خیلی بهتراز روزمرگی می داند. (چیزی که من دچارش شده ام )

به هر حال چرخش از دنیای سیاست به دنیای هنر و فرهنگ شاید کوچک ترین اعتراضی باشد به ماوقع اخیر رخ داده در کشور. که همچنان ادامه دارد.

دیدن تیاتر روبسپیر یا بیتوس بیچاره – دیکتاتور فرانسوی – و پس از آن همان همیشگی از ریما رامین فر و متعاقب آن دیدن تیاتر تامل و تحسین برانگیز ( مجلس شبیه در ذکر مصائب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رخشید فرزین ) از استاد بیضایی که جای بحث زیاد دارد و دیدن آخرین کاراستادنصیریان در قالب تیاتر پنجره ها و کلا سرگرم شدن در موسیقی و رجعت حرفه ای به سازم – تمبک- را نشانه های می دانم از همان دلیلی که گفتم. پیگیر شدن این مقولات هنری در مجلات و روزنامه ها به جای پیگیری موضوعات سیاسی خیلی لذت بخش تر است از این که بدانم اوضاع و احوال احمدی نژاد در نیویورک چطور است . یا مصوبات مجلس یا هیدت دولت جدید. همان طور که آمدن خاتمی برای من به منزله ی شروع این مباحث بود رفتنش به نوعی رخت بربستن شور سیاسی از من بود. اما باید اعتراف کنم آلوده شده ام و نمی توانم از آخرین اخبار سیاسی با خبر نباشم. حتی جلسه های نهضت را کماکان می روم. البته غالب آن جلسه ها بیشتر روشنفکری است تا سیاسی. امیدورام روزی همه چیز در سر جای خودش باشد. حداقل در شخصیت من. . . .